ŻYCIE I TWÓRCZOŚĆ ŚW. CEZAREGO Z ARLES

ORAZ INNYCH ŚWIĘTYCH O TYM IMIENIU

top

Blog

KAZANIE 132

Biskup, święty Augustyn o błogosławionym Hiobie proroku i o werseciepsalmu: „ Zacznijcie śpiewać, chwalcie Pana.”

1) Tak święty był błogosławiony Hiob, o którym wczoraj czytaliśmy w lekcji, kochani, że spełniło się w nim to, co Duch Święty powiedział w psalmie: „ Wychwalajcie Pana harfą i melodyjną pieśnią.” Nie tylko samymi słowami, lecz również uczynkami; tak, żebyśmy nie tylko śpiewali, lecz też działali pracą naszych rąk. Jeżeli człowiek zarówno śpiewa, jak i pracuje, chwali Pana psalmami i harfą. Ten, który śpiewa psalmy, śpiewa boskie słowa z nieba, podczas gdy ten, który pracuje rękami, wykonuje ludzką pracę. Wyciągnijcie wasze ręce, dawajcie biednym, ubierzcie nagich, przywitajcie gościnnie obcego. Kiedy to robicie, róbcie to pobożnie i radośnie. Pamiętajcie, że robicie to dla Niego, Tego, który powiedział: „ Byłem głodny i nakarmiliście Mnie” i tak dalej. Zobaczcie, jakie rodzaje instrumentów dodano w porównaniu: „ Trąbkami...” napisano. Błogosławiony Hiob tak był wypełniony Duchem Boga, kochani bracia,że śpiewał chwaląc Pana słodko jak długa trąbka. Brzmienie wydają tacy ludzie: „ Trąbkami i dźwiękami rogu.” Instrumenty mosiężna są długie, wydłużają się przez uderzenie. Kiedy się wydłużają? Kiedy znosimy prześladowania nikczemnych ludzi i robimy to z cierpliwością, nigdy nie szemramy przeciwko wyrokom Pana za to, że jesteśmy atakowani, będziemy długimi trąbkami, wydłużonymi do chwalenia Pana. Jeżeli posuwamy się naprzód z doskonałością przez cierpienie, nieszczęście jest uderzeniem, a nasz postęp powiększaniem. Błogosławiony Hiob był trąbką, kiedy w żaden sposób nie szemrał przeciw Panu, chociaż diabeł wymierzył mu tak wiele cierpień, a nawet musiał znieść utratę dzieci. Przez to, że został uderzony tak wielkim cierpieniem, stał się trąbką. Posłuchajmy, czy tamta trąbka dobrze brzmi. Słuchajcie: „ Pan dał, Pan zabrał; błogosławione niech będzie imię Pana.” Posłuchajcie, bracia, jak słodko ona brzmiała, jaki miły dźwięk ona wydała. Samo to nie wystarczyło, był on dalej udręczany, miał doświadczyć, by jego ciało zostało zaatakowane, zaczęło gnić tak bardzo, że roje robaków go obsiadło. Mimo, że Hiob był prawym człowiekiem, nie był bezgrzeszny, bo nie był lepszy od świętego Jana Ewangelisty, który powiedział: „ Jeżeli mówimy,że jesteśmy bez grzechu, to oszukujemy samych siebie.” Więc przez tę nadmiernie okrutną karę jego lekkie wykroczenia zostały oczyszczone. Rozumiejąc to, Hiob podziękował Bogu i jak bardzo surowy sędzia, wyczyścił tę przekupną sprawę skorupą, zamiast miękkim płótnem

2) Z całego dobytku diabeł pozostawił Hiobowi tylko żonę. Żona, Ewa, została postawiona blisko niego jako kusicielka. Było to konieczne, by żona została przy nim, nie jako wsparcie, lecz jako pomocnik diabła. Kobieta zasugerowała bluźnierstwo, lecz Hiob odmówił i jej nie posłuchał. Adam nie odrzucił w raju Ewy, Hiob to zrobił w gnojowisku. Siedział on na gnoju, pokryty robakami i gnijący; lecz Hiob pokryty ranami, na gnoju był lepszy od całego i zdrowego Adama. Zaprawdę, Ewa była ciągle jego żoną, lecz on nie był już Adamem. Co więc powiedziała jego żona: „ Przeklnij Boga i umrzyj.”

3) Zauważcie, słyszeliśmy, jak brzmiała trąbka; diabeł zaatakował Hioba poważnymi ranami od stóp do głowy, siedział on na gnojowisku gnijąc i pokryty robakami, słyszeliśmy, jak był atakowany; posłuchajmy teraz słodkiego dźwięku instrumentu dętego. Odpowiedział żonie: „ Czy będziesz mówiła tak, jak mówią niedorzeczne kobiety? Przyjmujemy dobre rzeczy od Pana, czyż nie nie powinniśmy również przyjmować złych?” O głośny dźwięku! O słodki dźwięku!. Kogo ten dźwięk mógłby nie obudzić, nawet jeśli śpi? Kto nie byłby pobudzony przez odwagę w Panu, by iść z pewnością naprzód do walki z diabłem, nie oczekując, że dokona tego swoją siłą, lecz chroniony Bożą mocą? Zaprawdę, On, który przyzwolił, by Hiob był kuszony, udzielił mu również pomocy. Diabeł nie zaatakowałby go samodzielnie: nie mógł zrobić niczego, chyba, że dozwoliłby na to boski wyrok. Jeśli chodzi o ukaranie diabła, to przyszły prorok powiedział z perspektywy czasu: „ Młot całej ziemi został zdruzgotany.” Bóg chce, by ten młot całej ziemi był rozumiany jako diabeł. Tym młotem włożonym w rękę Pana, to znaczy w jego moc, trąbki lub święte dusze są uderzane w tym celu, by mogły rozbrzmiewać chwałą Boga.

4) Zarówno człowiek sprawiedliwy jak i grzesznik są uderzani tym młotem. Ten pierwszy jako sprawdzianem, ten drugi za karę; lub przynajmniej, by sprawiedliwy wzrastał w cnotach, a grzesznik mógł się poprawić ze swoich występków. Tym młotem umieszczonym w ręce lub mocy Pana, nie tyko pokorni, lecz również pyszni są uderzani; lecz pokorni są uderzani jak złoto, a pyszni są miażdżeni jak szkło. Jedno i to samo uderzenie przynosi dobro chwale i niweczy nikczemnych na proch; tak, że wypełnia się w nich to, co napisano; „ Jest on jak plewa, którą wiatr rozmiata.” Tak często, jak święte dusze są uderzane młotem przez wyrok lub za przyzwoleniem Boga, w żaden sposób nie szemrają lub się sprzeciwiają, lecz z pokorą wykrzykują, jak długa trąbka: „ Jesteś sprawiedliwością, o Panie i Twoje rozporządzenia są słuszne.”; my ciągle cierpimy mniej, niż zasługujemy. Zaprawdę, jest to to, co mówią święte dusze. Lecz dusze, które są pyszne i winne grzechów, w buntowniczym duchu ośmielają się szemrać przeciwko Panu kiedykolwiek są uderzane jakimś nieszczęściem, mówiąc: O Boże, co ja Ci zrobiłem? Dlaczego cierpię takie wielkie zło? Tym ludziom boska sprawiedliwość odpowiada: Dobrze mówicie: O Boże, my Ci zrobiliśmy? Prawdą jest, że nie zrobiliście Mi niczego, a wszystko sobie. Gdybyście zrobili coś dobrego, zrobilibyście to Mnie, lecz skoro popełniacie grzechy i wykroczenia, to zrobiliście to wszystko sobie a nie Mnie. Co więcej, skoro: „ To, co człowiek zasieje, to zbiera.”, to nie jest niesprawiedliwe, że zbiera on ciernie i jeżyny grzechu, jeśli zasiał nieprawość. Posłuchajmy Apostoła, który mówi: „ Siejmy to, co jest dobre dla wszystkich ludzi, a zwłaszcza tych, którzy są domownikami wiary.” Bójmy się, że może kiedy, jak mówi Apostoł posialiśmy w ciele, z ciała będziemy zbierać przekupstwo. Dlatego raczej siejmy w duchu, byśmy z ducha mogli osiągnąć życie wieczne. Niech Pan zechce doprowadzić nas do tego pod swoją opieką; któremu chwała i moc na wieki wieków. Amen.

Korzystanie z niniejszej witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookies. Zmiany warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do plików cookies można dokonać w każdym czasie. Polityka Prywatności    Informacje o cookies

ROZUMIEM