ŻYCIE I TWÓRCZOŚĆ ŚW. CEZAREGO Z ARLES

ORAZ INNYCH ŚWIĘTYCH O TYM IMIENIU

top

Blog

KAZANIE 107

Kazanie o szpiegach i o gronie winogron


1) Gdy teraz odczytano świętą lekcję, usłyszeliśmy, że podczas kiedy wysłano dwunastu szpiegów, aby obejrzeli ziemię obiecaną, dwóch z nich przyniosło na drągu Izraelitom grono wspaniałego rozmiaru. Tych dwóch mężczyzn, kochani, można rozumieć na wiele sposobów, bo całkiem słusznie uważano, że oznaczali oni zarówno dwa testamenty, jak i dwa przykazania, w których Bóg i bliźni są kochani. Mogą oni być rozumiani historycznie i alegorycznie. To pewne, że byli oni figurą dwóch testamentów, ponieważ, jak czytamy, winogrona były niesione pomiędzy dwoma mężczyznami, tak jak rozpoznajemy pośrodku dwóch testamentów Chrystusa, naszego Pana; zgodnie z tym, co napisano: „ Pośrodku dwóch zwierząt będziesz rozpoznany”, to znaczy między Starym a Nowym Testamentem. Gdy czytamy „ pośrodku”, to nie możemy myśleć, że Chrystus był między Starym a Nowym Testamentem, w taki sposób, że nie był zawarty w żadnym z nich. To nieprawda, kochani bracia, bo kiedy mówimy „ Pośrodku dwóch zwierząt będziesz rozpoznany”, musimy zdać sobie sprawę, że jest On pośród Starego i Nowego Testamentu, to znaczy wewnątrz w sensie wewnętrznym duchowym. Jest to niezgodne z dosłownym tłumaczeniem, które mówi o zabiciu wszystkich heretyków oraz Żydów, lecz zgodne z duchem, który ożywia wszystkich chrześcijan, którzy mają zrozumienie duchowe. Dlatego „ Pośrodku dwóch zwierząt będziesz rozpoznany” tłumaczymy w wewnętrznym sensie Nowego i Starego Testamentu.

2) Tak więc winogrona przynieśli dwaj mężczyźni, którzy zasłużyli na przyniesienie winogron z ziemi obiecanej, mogą być rozumiani jako dwa przykazania, jak już powiedzieliśmy, że „ Będziesz kochał Boga i będziesz kochał swojego sąsiada.” Weźcie też pod uwagę, bracia, że tal jak ci dwaj mężczyźni przynieśli zwisające winogrona, tak też powiedziano o dwóch przykazaniach miłości Boga i sąsiada: „ Od tych dwóch zależy całe Prawo i prorocy.”Tak jak winogrona zapowiadały Chrystusa Pana, tak też ziemia obiecana, na której On się urodził, wydaje się prezentować obraz Świętej Maryi, bo w Niej spełniły się słowa: „ Prawda wyjdzie z ziemi.” Co więcej, jak Maryja mogła być ziemią obiecaną, skoro dużo wcześniej była obiecywana przez proroka? Przez błogosławionego Izajasza Pan obiecał Ją wiele lat wcześniej, kiedy zapowiedział: „ Dziewica będzie ciężarna i porodzi syna.” Zaprawdę, winogrona przyniesiono z ziemi obiecanej, bo na ten temat czytamy: „ Ssali miód ze skały i oliwę z oliwek z twardej, kamienistej ziemi”, ( i o tym napisano: „ lecz skała była Chrystusem”), „ z tłuszczem owiec i krwią winogron” , i jeszcze raz: „ On umywa swoje ubranie w winie, szatę w krwi winogron.” Te winogrona były zawieszone na drzewie, powtarzam, i niesione przez posłuszeństwo dwóch mężczyzn. Z pewnością, jak wspomnieliśmy, przedstawiono to nam słowami dwóch testamentów, ponieważ wisiało na drzewie krzyża i w cierpieniach pasji Jego wino wypłynęło dla nas.

3) Warto, by sekrety tajemnic zostały odkryte przez opisane zdarzenia. Biorąc drąg, ci dwaj mężczyźni przynieśli zwisające z niego grona. Mogą oni zapowiadać Żydów i chrześcijan. Dlatego są oni ludami synagogi i Kościoła. Ponieważ Żydzi przyszli pierwsi, Żyd poprzedza, podczas gdy chrześcijanin idzie za nim. Ten drugi trzymał swoje zbawienie przed oczami, ten pierwszy miał je za sobą; jeden poddaje się Jemu, ten drugi okazuje Mu pogardę. Tak prorok zaświadcza o Żydach: „ Pozwólmy ich oczom stać się słabymi, żeby nie mogli widzieć i pozwól, by ich plecy stały się słabe. Ci dwaj mężczyźni w tej kolejności idą dalej, niosąc swój święty tobół; jeden zawsze go widzi, drugi zostawia go z tyłu. Co więcej, Żyd ocenia, że jego sąsiad jest nim samym i trzyma się z daleka; dlatego chrześcijanin cieszy się mniejszym darem, podczas gdy tylko Żyd jest przytłoczony ciężarem dla niewierzącego. Zaprawdę był On szczególnie zapowiedziany Żydom, lecz to nich powiedziano: „ Przyszedł On do swoich, a oni Go nie przyjęli”, bo stał się dla nich skałą potknięcia i skałą zgorszenia. Skoro Izrael Go nie uznał, wiara pogan Go przywitała. Dlatego jeden z mężczyzn podążał z tyłu, ale posuwał się naprzód i robił postępy z nadzieją w oczach; drugi szedł pierwszy, lecz zdezerterował i wycofał się. Zaprawdę, Żyd niósł Chrystusa w Prawie, a odwrócił się od łaski, którą niósł w tajemnicy. On, którego wybrani otrzymali przez nauczanie, stracił niewierzącego ze swego serca; mimo że jeden gardził Nim w Prawie, drugi podziwiał Go w Ciele. Dlatego Pan i Odkupiciel obu jest niesiony przez jednego, który Go wielbi, lecz jest zawieszony przez innego, który odwraca się od Niego. Tak więc wypełniły się w Żydach słowa: „ Oni odwracają się do Mnie plecami a nie twarzami.”

4) Skoro dawni Żydzi pozostawiali Chrystusa za plecami i Go ukrzyżowali, my którzy przyszliśmy później, zasłużyliśmy, by Go czcić i nieść. Dlatego, zgodnie ze słowami Apostoła: „ Wysławiajcie Boga i noście Go w swoim ciele.” Z Jego pomocą, pracujmy, ile możemy nad tym, aby nie odsunąć od siebie takiego ciężaru przez wasze złe uczynki. Zaprawdę, brzemię Chrystusa podnosi człowieka, a nie Go obciąża, jak On sam mówi w Ewangelii: „ Albowiem jarzmo Moje jest wdzięczne, brzemię Moje lekkie jest.” Jeżeli pokornie skłonimy szyję, by przyjąć jarzmo świata zawsze ono przygniata człowieka, tak jarzmo Chrystusa chce go podnieść. Teraz każdy człowiek, jest albo wznoszony przez niesienie Chrystusa, lub przygniatany do niższych celów przez znoszenie jarzma świata: każdy powinien przyjrzeć się swemu sumieniu. Gdy człowiek wie, że przez święte myśli i dobre uczynki niesie jarzmo Chrystusa, powinien radować się i dziękować Bogu, starając się wytrwać z wielką dbałością i lękiem. Lecz jeśli zda sobie sprawę, że przez nikczemne myśli i złe uczynki jest obciążony okrutnym jarzmem tego świata, powinien odrzucić jarzmo diabła przez modlitwę, post i jałmużnę, by zasłużyć na jarzmo Chrystusa. Niech on dalej wiernie mówi razem z prorokiem o swoich złych uczynkach: „ Zerwijmy kajdany i uwolnijmy się.” Będziemy mogli pić z bezpiecznym sumieniem z tego duchowego winogrona, z którego powstało, przez ciężar krzyża, wino radości, o ile rozpusta nas nie skalała, złość rozjuszyła, pycha nie napompowała, zawiść przyćmiła nasze dusze lub zazdrość ze swoją żmijowatą trucizną uderzyła w nas. Wszystkie te rzeczy człowiek powinien wyrzucić ze swojego serca, jeżeli pragnie podejść do ołtarza Pana. Teraz nadchodzi uczta wielkanocna, podniosłość, na której to grono winogron zostało wyciśnięte przez obelgi i ciężar krzyża. Skoro mamy otrzymać kielich zbawienia z takich winogron i będziemy pić wino radości, dokładnie wyczyśćmy nasze serca i duszę przez post, czuwanie, modlitwę, jałmużnę a zwłaszcza przez wspaniałość czystości. Nie zachowujmy w naszych sercach nienawiści do żadnego człowieka, kochając nie tylko naszych przyjaciół, lecz też naszych wrogów i przeciwników, byśmy mogli powiedzieć z czystym sumieniem w Modlitwie Pańskiej: „ Wybacz nam nasze długi jak i my wybaczamy naszym dłużnikom; z pomocą naszego Pana, Jezusa Chrystusa i moc, razem z Ojcem i Duchem Świętym na wieki wieków. Amen.

Korzystanie z niniejszej witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookies. Zmiany warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do plików cookies można dokonać w każdym czasie. Polityka Prywatności    Informacje o cookies

ROZUMIEM