Bł. Cezary ze Spiry

Cezary ze Spiry  ( czytaj: szpaja )

 

Pierwszy prowincjał niemieckiej prowincji zakonnej franciszkanów

Urodzony pod koniec XII wieku w mieście Spira, zmarł w roku 1239 w Asyżu we Włoszech.

 

Cezary był uczniem słynnego kaznodziei wypraw krzyżowych, a późniejszego biskupa w Hildesheim, zwanego: Magister Konrad ze Spiry. Po tym, gdy po jego płomiennym kazaniu niektóre z kobiet z jego rodzinnej miejscowości postanowiły zdjąć z siebie różne klejnoty i ozdoby, rozwścieczeni ich mężowie postanowili Cezarego spalić na stosie przypisując mu poglądy albigensów. Magister Konrad ukrył go przed rozwścieczonym tłumem, ratując mu przez to życie. Od roku 1212 Cezary ponownie stał się uczniem Magistra Konrada i przebywał w Paryżu. Kroniki mówią, że w latach 1217 – 1220 przebywał w Ziemi Świętej i tam pod wpływem wysłuchanego kazania wygłoszonego przez Eliasza z Cortony, pierwszego prowincjała franciszkanów w Syrii, wstąpił do zakonu franciszkanów. W roku 1221 Cezary powrócił ze św. Franciszkiem do Włoch. Tu też w roku 1221 do nowopowstałej reguły życia zakonnego w duchu św. Franciszka dopisał teksty biblijne, które jeszcze bardziej nadały teologiczny sens regule zakonnej. Tego samego roku na święto Zesłania Ducha Świętego, podczas kapituły zakonnej Cezary został ustanowiony przełożonym grupy braci, którzy mieli udać się do Niemiec. W Augsburgu zwołał on kapitułę i wysłał po dwóch braci do miejscowości: Würzburg, Worms, Speyer, Strassburg, Bonn i Salzburg, w celu przygotowania podłoża na założenie nowych placówek zakonnych. W krótkim czasie przyjął do grona franciszkanów dużą liczbę Niemców, w większości byli to świeccy bez święceń, a w mieście Worms w roku 1222 zwołał pierwszą kapitułę prowincji niemieckiej. Zakładał liczne klasztory wzdłuż Dunaju i Renu. Po tym jak ustabilizował zakon franciszkanów w Niemczech w roku 1223 Cezary powrócił do Asyżu. Zwrócił się z prośbą, do św. Franciszek, aby zdjął z niego odpowiedzialność bycia prowincjałem. Kolejne lata jego życia nie są za wiele znane.Był zwolennikiem ideału św. Franciszka ścisłego ubóstwa według ducha założyciela zkonu.To spowodowało nasilające się nieporozumienia i kłótnie na tle pierwotnej reguły życia rodziny franciszkańskiej. Cezary stanął na czele z grupą współbraci (Cezaryni) podzielających jego poglądy dotyczące obserwancji zakonnej, przeciwko generałowi zakonu Eliaszowi z Cortony. Niestety, koniec Cezarego okazał się tragiczny. Został on na polecenie Eliasza z Cortony zamknięty w karcerze  przez swoich współbraci, (którzy pilnowali go w więzieniu), w dość nieznanych okolicznościach okolicznościach zakatowany. Ponoć zakatowali go, gdy ten próbował uciec z więzienia. Wiadomość Angelusa Clarenusa i Ubertiego z Casale (obydwaj początek XIV wieku), że Cezary miał zostać zakatowany na polecenie samego Eliasza, została ponoć podana ze względu na niechęć tychże duchownych względem Eliasza.

Był bardzo dobrym kaznodzieją, dzięki jego przepowiadaniu Ewangelii wielu Albigensów (innowierców) porzuciło swoje błędne poglądy religijne i powróciło do Kościoła Katolickiego. Cieszył się bardzo dobrą opinią wśród wspłbraci. Brat Jordan z Giano tak o nim się wyraził :

On był człowiekiem całkowicie oddanym kontemplacji, najbardziej gorliwym do ewangelicznego ubóstwa i tak wyróżnionym przez innych braci, że był cenionyy najbardziej swiętym po świętym Franciszku.

 

Martylologium  franciszkańskie wspomina go 1 kwietnia.